Sürdürülebilir kent tartışmasını derinleştiren bir diğer odak noktası ise kentteki erişilebilirlik meselesi oldu. Bisiklet, tekerlekli sandalye ve bebek arabası gibi araçlarla şehir içinde hareket etmenin zorluğu erişilebilirlik tartışmalarının merkezindeydi. Çocuk bakımını üstlenen kadınların erişilebilir olmayan kaldırımlar nedeniyle sokaklarda yürürken zorluk yaşamaları ve sürekli şehrin merkezine dönüp aktarma yapan işlevsiz ulaşım ağlarının gerçek ihtiyaçlar düşünülmeden tasarlanmasının yarattığı zorluklar kentte erişilebilirliğe dair dile getirilen sorunlardan bazıları.

Atölyenin devamında iki gruba ayrılan katılımcılar masalarındaki boş tuval üzerinde düşünmeye ve yaratıcılıklarını da kullanarak daha güvende hissettikleri bir şehri hayal etmeye başladılar. Tasarım aşaması, kentin yalnızca fiziksel bir yerleşim alanı olarak değil; ihtiyaçların, güvenlik algısının, ilgi alanlarının, rutinlerin ve hayallerin toplamı olan bir yaşam alanı şeklinde görülmesine alan açtı. Tasarlanan şehirler yalnızca binalar ve yollardan ibaret olmaktan çıktı ve katılımcıların özgürce yapmak istediklerini, şehirdeki ihtiyaçlarını aktardıkları post-it’lerle doldu. Atölye sonunda üretilen iki kent imgesine bakıldığında tasarımsal olarak şehir planları birbirinden farklı olsa da, güvenli, erişilebilir, kapsayıcı ve yeşil kamusal alanlar bulunması her iki planda da vurgulanan nokta oldu.